bohong
Aku kini di tepi cerun ais.
Sendiri.
Menunggu ia mencair dan mengheret aku ke bawah.
Sendiri.
Untuk sampai ke sini,
dah aku harung halangan-halangan,
jatuh bangun
yang separuh perjalanannya bersama kau.
Tapi kini aku
Sendiri.
Kau yang beriya mahu ke sini.
Separuh jalan kau muak.
Puas aku yakinkan.
Otakku beku,
perutku berkupu-kupu.
Sampai satu tahap,
Yang mana dulu itu janji bersama
Kini satu kerja paksa.
Kenapa kau datang dan pergi sesuka hati,
sayang?
Janji kau tinggu menggunung,
kau pasakkan pisau kepercayaan
di belakang hati aku.
Dan kini,
kau buat aku tarik ia keluar.
Mudahnya, sayang?
Kau fikir aku apa?
Barang mainan yang tidak berperasaan?
Di cari bila perlu, di kuis ke tepi bila tidak mahu?
Cukup.
Setiap alasan itu bodoh.
Ingin buat aku bahagia kelak?
Tak mahu siksakan aku nanti?
Kenapa sekarang?
Kenapa?
Kau datang dan cantumkan cebis-cebis
Diri aku.
Dan sekarang kau kisarkan lagi bagi lumat.
Kau belum rasa lagi sakit begini.
Belum.
Perasaan aku bukan singgahan.
Jiwa kosong aku bukan mainan.