bohong

January 9, 2012 at 5:02 pm (Just me)

Aku kini di tepi cerun ais.
Sendiri.
Menunggu ia mencair dan mengheret aku ke bawah.
Sendiri.

Untuk sampai ke sini,
dah aku harung halangan-halangan,
jatuh bangun
yang separuh perjalanannya bersama kau.

Tapi kini aku
Sendiri.

Kau yang beriya mahu ke sini.
Separuh jalan kau muak.

Puas aku yakinkan.
Otakku beku,
perutku berkupu-kupu.

Sampai satu tahap,
Yang mana dulu itu janji bersama
Kini satu kerja paksa.

Kenapa kau datang dan pergi sesuka hati,
sayang?

Janji kau tinggu menggunung,
kau pasakkan pisau kepercayaan
di belakang hati aku.

Dan kini,
kau buat aku tarik ia keluar.

Mudahnya, sayang?

Kau fikir aku apa?
Barang mainan yang tidak berperasaan?
Di cari bila perlu, di kuis ke tepi bila tidak mahu?

Cukup.

Setiap alasan itu bodoh.
Ingin buat aku bahagia kelak?
Tak mahu siksakan aku nanti?

Kenapa sekarang?
Kenapa?

Kau datang dan cantumkan cebis-cebis
Diri aku.
Dan sekarang kau kisarkan lagi bagi lumat.

Kau belum rasa lagi sakit begini.
Belum.

Perasaan aku bukan singgahan.
Jiwa kosong aku bukan mainan.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.